Czym jest zakażenie układu moczowego (ZUM)? To często występująca, dokuczliwa infekcja, która polega na obecności drobnoustrojów w drogach moczowych. Do infekcji dróg moczowych zaliczane są zapalenie pęcherza moczowego (infekcja dolnych dróg moczowych) i odmiedniczkowe zapalenia nerek (infekcja górnych dróg moczowych). Jakie są sposoby leczenia infekcji dróg moczowych? Co trzeba robić po zakończeniu leczenia, aby uniknąć nawrotu zakażenia? Najczęstszą przyczyną zakażenia układu moczowego jest bakteria E. coli (Escherichia coli) – szacuje się, że tzw. pałeczka kałowa odpowiada nawet za 90 proc. przypadków infekcji dróg moczowych. Najczęściej mechanizm zakażenia polega na przeniesieniu się bakterii z odbytu najpierw do ujścia cewki moczowej, a następnie do pęcherza. Rzadziej E. coli przenosi się dalej – do nerek. Tu kupisz: Leki i suplementy diety na zapalenie pęcherza moczowego Zakażenia układu moczowego – przyczyny i rodzaje infekcji W zależności od miejsca zakażenia wyróżnić można infekcję górnych dróg moczowych (wywołujące najczęściej odmiedniczkowe zapalenia nerek) lub dolnych dróg moczowych (wywołujące zapalenie pęcherza moczowego). Niepowikłane zakażenie układu moczowego częściej występuje u kobiet – infekcje dróg moczowych to powszechna dolegliwość kobiet w wieku rozrodczym. Przyczyną większej częstotliwości występowania choroby u kobiet jest bliskość ujścia cewki moczowej i odbytu. Nawrotom zakażenia układu moczowego sprzyja aktywność seksualna (zakażenie układu moczowego bywa potocznie nazywane „zapaleniem pęcherza miodowego miesiąca” – infekcje tego rodzaju bardzo często występowały u młodych mężatek). Pozostałe zakażenia dróg moczowych wywoływane są przez inne drobnoustroje: Staphylococcus saprophyticus (należy do gronkowców – często jest przyczyną pozaszpitalnego zakażenia układu moczowego u kobiet w wieku rozrodczym); Klebsiella pneumoniae (bakteria gram ujemna o bardzo dużej zjadliwości – posiadająca wrodzoną oporność na antybiotyki), bakteria Proteus mirabilis (może powodować sepsę, uaktywnia się często w wyniku cewnikowania przez długi czas); Pseudomonas aeruginosa (pałeczka ropy błękitnej – naturalnie oporna na wiele antybiotyków). Rzadko przyczyną zakażenia układu moczowego są grzyby lub wirusy. >> Test na infekcję dróg moczowych Objawy zakażenia układu moczowego Jakie są pierwsze objawy infekcji układu moczowego? Typowe objawy zakażenia układu moczowego to ból w dole brzucha, ból okolicy lędźwiowej, pieczenie podczas oddawania moczu, ból w czasie oddawania moczu, parcie na mocz, częstomocz, gorączka, bóle głowy, częste oddawanie moczu w porze nocnej (nykturia). Stopień natężenia objawów zależy od rodzaju infekcji. Rzadko objawem zakażenia układu moczowego jest krwiomocz lub ropa w moczu. Zakażenia układu moczowego – leki na receptę (antybiotyki) Jak leczyć zakażenie układu moczowego? Leczenie ZUM polega na stosowaniu przez kilka dni antybiotyku. Często stosowane opcje w leczeniu ZUM: trymetoprym (czasami w połączeniu z sulfametoksazolem), nitrofurantoina, cyprofloksacyna. Antybiotyk na infekcje dróg moczowych dobierany jest na podstawie posiewu moczu i antybiogramu, czyli badania mikrobiologicznego, które pomaga określić konkretne szczepy bakterii odpowiedzialne za rozwój infekcji i dobrać lek skuteczny na dane bakterie. W przypadku zakażenia układu moczowego wykonanie antybiogramu jest bardzo istotne – wiele mikroorganizmów wywołujących ZUM to bakterie odporne na większość antybiotyków. Na szczepy bakterii wrażliwe na dany antybiotyk podaje się standardową dawkę, na szczepy średnio wrażliwe – zwiększoną dawkę, a w przypadku szczepów opornych otrzymujemy informację, że nie reagują na leczenie danymi antybiotykami – niezależnie od dawki. Tu kupisz: Probiotyki w kapsułkach, kroplach i saszetkach Zakażenia układu moczowego – leki bez recepty Leki i suplementy diety na zapalenie pęcherza moczowego obejmują preparaty ze składnikami mającymi korzystne działania na układ moczowy. Najczęściej w składzie leków bez recepty na ZUM znaleźć można takie składniki, jak: żurawina – owoce żurawiny zawierają wiele kwasów organicznych, które nadają im charakterystyczny smak. Są to: kwas cytrynowy, chinowy, ursolowy, benzoesowy. Poza tym żurawina ma witaminę C oraz mikroelementy. Żurawinę stosuje się przede wszystkim w profilaktyce i leczeniu zapaleń w obrębie układu moczowego, ponieważ zakwasza mocz;mniszek lekarski – sok z korzenia mniszka lekarskiego pomocniczo może być również stosowany jako łagodny środek moczopędny; laktoferyna – pomocniczo stosowany w zwalczaniu infekcji; witamina C – w ramach profilaktyki zakażeń układu moczowego zaleca się stosowanie witaminy C lub żurawiny w celu zakwaszania moczu;wyciąg z pietruszki – wykazuje aktywność antyseptyczną oraz więcej: Żurawina - właściwości lecznicze i przeciwwskazania. Przepisy na koktajl i sok z żurawiny Czytaj więcej: Witamina C - fakty i mity Furagina w leczeniu zakażenia układu moczowego W leczeniu infekcji układu moczowego stosowana jest również dostępna bez recepty furazydyna, która potocznie nazywana jest furaginą. Furazydyna jest lekiem bakteriostatycznym względem wielu gatunków bakterii gram-dodatnich i gram-ujemnych – oznacza to, że furagina nie zabija bakterii, tylko ogranicza ich rozmnażanie. Zaletą furazydyny jest fakt, że właściwie w niezmienionej formie przenika do nerek, dlatego stosowana jest w leczeniu zarówno infekcji bakteryjnych dolnych dróg moczowych, jak i nawracających infekcji wywoływanych przez pałeczkę okrężnicy (E. coli). Hamującą rozwój bakterii furazydynę stosuje się również w ramach profilaktyki zakażeń układu moczowego. Leki z furaginą bez recepty należy zawsze przyjmować dokładnie tak, jak to opisano w ulotce lub według zaleceń lekarza – aby działanie substancji było optymalne, najczęściej zaleca się przyjmować lek z furaginą nieprzerwanie przez 7-8 dni (częsty schemat leczenia furaginą: pierwszy dzień leczenia: 100 mg furaginy, 4 razy na dobę; następne dni: 100 mg furaginy 3 razy na dobę). Do niedawna furagina bez recepty była dostępna jedynie w dawce 50 mg, obecnie dostępne są tabletki z furaginą w dawce do 100 mg. Przykładowe preparaty z furaginą to: Furagina APTEO MED, Furaginum, Urofuraginum, Neofuragina.

Korzonki to potoczna nazwa korzeni nerwów, których ucisk prowadzi do pojawienia się silnego bólu i ograniczenia sprawności. Jakie są przyczyny zapalenia korzonków? Jak skutecznie leczyć bolące korzonki? Spis treści: Co to są korzonki? Zapalenie korzonków - rodzaje Ból korzonków - przyczyny Zapalenie korzonków - objawy Leczenie zapalenia korzonków Leki na rwę kulszową Rehabilitacja Ból korzonków - jak mu zapobiegać? Co to są korzonki? Zapalenie korzonków to schorzenie dotykające wiele osób. Jego charakterystyczną cechą jest silny ból, który promieniuje od kręgosłupa do nogi i wiąże się z upośledzeniem sprawności. Aby lepiej zrozumieć jak powstaje ból korzonków, warto poznać budowę nerwu kulszowego, który jest najdłuższym nerwem w organizmie. Zbudowany jest on z korzeni nerwowych (potocznie określanych jako "korzonki nerwowe"), które odchodzą od rdzenia kręgowego. Korzenie nerwowe (włókna nerwowe) znajdują się w okolicy lędźwiowej, a dokładniej lędźwiowo-krzyżowej kręgosłupa. Nerw kulszowy, od wspomnianych korzeni nerwowych, przebiega wzdłuż mięśni kończyny dolnej przez mięsień pośladkowy, udowy, aż do okolicy kolana. Dalej ciągnie się przez łydkę i dochodzi do stopy. Ucisk któregokolwiek miejsca w obrębie nerwu kulszowego może prowadzić do pojawienia się bólu. Najczęściej jednak przyczyną zapalenia korzonków jest uciśnięcie korzeni nerwowych, znajdujących się wewnątrz kręgosłupa. Dochodzi wówczas do pojawienia się zapalenia korzeni nerwów, które potocznie określane jest jako zapalenie korzonków. Nerw kulszowy zawiera włókna czuciowe i włókna ruchowe, których ucisk powoduje wystąpienie charakterystycznych objawów. Zapalenie korzonków - rodzaje Zapalenie korzonków może odnosić się również do korzeni, znajdujących się na innych odcinkach kręgosłupa. Uciśnięcie lub uszkodzenie korzeni nerwu w odcinku szyjnym prowadzi do bólu promieniującego od szyi, wzdłuż kończyny górnej, aż po palce u ręku. Jest to tzw. rwa barkowa. Podrażnienie korzeni nerwu udowego może wywołać atak rwy udowej. Ból jest wówczas odczuwany w przedniej części uda, kolanie, wewnętrznej części łydki, a czasem również stopy. Najczęściej jednak dochodzi do ucisku korzeni w części lędźwiowej kręgosłupa, głównie dlatego, że właśnie ten odcinek jest najbardziej obciążony. Zapalenie korzeni nerwu kulszowego, określane jest również jako rwa kulszowa. Ze względu na to, że właśnie ten rodzaj rwy jest najbardziej powszechny, na nim skupimy się w dalszej części zapalny korzonków można też dzielić ze względu na czas trwania dolegliwości. Przy ostrym zapaleniu, ból utrzymuje się do 4-ech tygodni. Jeśli trwa dłużej, ale nie przekracza 3-ech miesięcy, jest to ból podostry. Ból przewlekły określany jest natomiast jako ból, trwający ponad 3 miesiące. Ból korzonków - przyczyny Najczęstszą przyczyną zapalenia korzonków jest przepuklina krążka międzykręgowego, która wywiera nacisk na włókna nerwowe. Krążki te, ze względu na kształt zwane też dyskami, umiejscowione są pomiędzy kręgami kręgosłupa, zapewniając mu odpowiednią amortyzację i ruchomość. Przepuklina krążka międzykręgowego może być wynikiem urazu lub nadmiernego przeciążenia kręgosłupa. Jej przyczyną mogą być również zmiany zwyrodnieniowe, do których dochodzi wraz z upływem lat. Dyski stopniowo tracą elastyczność i stają się coraz bardziej podatne na pęknięcie. Uszkodzony dysk, uciskając korzenie nerwowe, może wywołać atak rwy kulszowej. Inne przyczyny bólu korzonków to m. in. zbyt ciasny kanał kręgowy, uraz w wyniku którego dochodzi do uszkodzenia nerwu (np. złamanie kości udowej), ucisk na nerw przez przeciążony mięsień, choroby mogące uszkadzać nerwy (np. cukrzyca) i zmiany nowotworowe w okolicy rdzenia jest najbardziej narażony na ból pleców, wywołany stanem zapalnym korzonków? osoby w wieku powyżej 45 lat, palacze, osoby otyłe i z nadwagą, osoby obciążone dużym stresem. Na korzonki częściej skarżą się pacjenci, którzy wykonują czynności, wymagające przyjmowania pozycji nadmiernie obciążających kręgosłup. Dotyczy to np. częstego schylania się połączonego z podnoszeniem ciężkich przedmiotów. Narażenie kręgosłupa na częste wibracje, tak jak przykładowo ma to miejsce u kierowców, również sprzyja rozwojowi stanu zapalnego. Korzonki niejednokrotnie doskwierają osobom o niskiej aktywności fizycznej. Zapalenie korzonków - objawy Korzonki - objawy zapalenia, ucisku lub podrażnienia korzeni nerwu kulszowego przede wszystkim objawiają się bólem. Ma on kilka charakterystycznych cech: jest nagły i rwący, dotyczy najczęściej bocznej lub tylnej części uda, choć czasem ból promieniuje również do łydki i stopy, nasila się podczas ruchu. Czasem występuje też drętwienie, mrowienie i osłabienie mięśni. W wielu przypadkach, pacjenci początkowo odczuwają ból odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Dopiero w drugiej kolejności, dolegliwości promieniują w kierunku kończyny dolnej. W zależności od konkretnego miejsca uciśnięcia korzeni nerwu, ból może mieć nieco inną lokalizację. Część chorych odczuwa go głównie w okolicy pośladka i uda, a część skarży się na ból sięgający nawet do palców stóp. Ból korzonków może być na tyle silny, że utrudnia poruszanie się i normalne funkcjonowanie. Jeśli dojdzie do poważnego uszkodzenia nerwu kulszowego, może pojawić się osłabienie czucia, a nawet niedowład kończyny. Leczenie zapalenia korzonków Objawy rwy kulszowej najczęściej można złagodzić poprzez stosowanie odpowiednich leków, rehabilitację i aktywność fizyczną. Jedynie 2-10% pacjentów wymaga leczenia operacyjnego, ze względu na długotrwałe utrzymywanie się dolegliwości lub dużego ograniczenia sprawności. W pozostałych przypadkach zwykle wystarczą wspomniane wcześniej metody terapii. Przy ostrym bólu pleców promieniującym w stronę kończyny dolnej należy skonsultować się z lekarzem. Jest to szczególnie potrzebne, gdy stosowanie leków przeciwbólowych nie przynosi wystarczającej ulgi lub gdy dolegliwości nie ustępują lub wręcz się nasilają. Leki na rwę kulszową Aby złagodzić ból pleców i ból promieniujący do nogi można sięgnąć po skuteczne leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Zmniejszą one objawy stanu zapalnego i przyniosą choremu ulgę. Można zastosować np. preparat z ibuprofenem, meloksykamem lub diklofenakiem. Złagodzenie nieprzyjemnych dolegliwości można również uzyskać korzystając z maści przeciwbólowych. Alternatywą są maści rozgrzewające lub chłodzące. Nie ma jednego uniwersalnego preparatu na ból pleców i ból innych części ciała, związany z zapaleniem korzonków. Należy stosować taki lek, który pomaga choremu w złagodzeniu bólu. U części osób, dobre efekty przynosi rozgrzewanie bolącego miejsca, u innych jego chłodzenie. Czasem trzeba wypróbować kilka preparatów, aby znaleźć taki, który z największym stopniu zmniejsza objawy. Jeśli leki na korzonki nie przynoszą wystarczającej poprawy, należy udać się do lekarza. Dostępne są silniejsze lekarstwa przeciwbólowe na podstawie recepty. Lekarz może zalecić również zastrzyki przeciwbólowe lub rzadziej zastrzyki powodujące rozluźnienie mięśni. Dodatkowo, można sięgnąć po preparaty z witaminami z grupy B lub kwas alfa-liponowy. Działają one regenerująco na komórki nerwowe i wspierają prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego. Rehabilitacja Gdy dokuczają korzonki, nie do przecenienia jest odpowiednia rehabilitacja. Z wizytą u dobrego fizjoterapeuty nie należy zwlekać, aby ból ostry kręgosłupa nie przekształcił się w ból przewlekły. Fizjoterapeuta nie tylko zleci odpowiednie ćwiczenia, ale również pomoże dostrzec i skorygować wady postawy, które w dalszej perspektywie prowadzą do bólu pleców i schorzeń kręgosłupa. Chorym obecnie nie zaleca się całkowitej rezygnacji z aktywności fizycznej. Należy jednak dobrać taką formę ruchu, która dodatkowo nie obciąża kręgosłupa i nie potęguje bólu. Warto zasięgnąć porady fizjoterapeuty, który będzie w stanie najlepiej dobrać odpowiedni rodzaj aktywności fizycznej. Pacjentom narzekającym na korzonki często zaleca się pływanie. Powoduje ono rozluźnienie i odciążenie mięśni. Wpływa korzystnie na kształtowanie prawidłowej postawy i pomaga zmniejszyć ból odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Najczęściej, leczenie zachowawcze obejmujące stosowanie leków przeciwbólowych bez recepty lub zleconych przez lekarza i fizjoterapię, przynosi wystarczającą ulgę pacjentom, uskarżającym się na korzonki. W przypadku nasilenia bólu lub pojawienia się innych, dodatkowych dolegliwości, konieczna jest wizyta u lekarza. Ból korzonków - jak mu zapobiegać? Bolące korzonki niestety często nawracają. Choć nie istnieje magiczna metoda zapobiegająca zapaleniu korzonków, można zmniejszyć ryzyko jego wystąpienia lub częstości nawrotów. Jeśli przyczyną bólu było przyjmowanie przez chorego pozycji ciała, wywierających niekorzystny wpływ na kręgosłup, rwa kulszowa będzie powracać dopóki te błędy nie zostaną skorygowane. Jak zapobiegać napadom rwy? Dbać o odpowiednią masę ciała - nadmierne kilogramy dodatkowo obciążają kręgosłup i są częstą przyczyną bólu pleców. Utrzymywać właściwą postawę ciała, skorygować wady postawy. Regularnie wzmacniać mięśnie kręgosłupa i mięśnie brzucha za pomocą odpowiednich ćwiczeń. Unikać pozycji, które nadmiernie obciążają kręgosłup i mogą być przyczyną nagłego bólu - warto zwrócić uwagę na prawidłową technikę podnoszenia ciężkich przedmiotów lub ciężarów czy chociażby schylania się. Rwa kulszowa to nieprzyjemne schorzenie, które nie tylko powoduje nagły i palący ból, ale również ogranicza wcześniejsze aktywności. Obecnie mamy jednak szeroki dostęp do skutecznych metod leczenia bólu związanego z zapaleniem korzonków. Od leków przeciwbólowych i rozluźniających przez fizjoterapię i odpowiednio dobraną aktywność fizyczną, po leczenie operacyjne. Pomocniczo można też sięgnąć po substancje, które działają ochronnie na układ nerwowy i go regenerują. Są to przede wszystkim witaminy z grupy B i kwas alfa-liponowy. Jeśli ból utrzymuje się mimo stosowanego leczenia, konieczna jest wizyta u Koes B. W., van Tulder M. W., Peul W. C., Diagnosis and treatment of sciatica, BMJ (Clinical research ed.), 2007, 334(7607), 1313–1317, Zajkowska A., Rwa kulszowa, Neurologia po Dyplomie, 2018, 05.

22-01-2016 dr hab. n. med. Ernest Kuchar Klinika Pediatrii z Oddziałem Obserwacyjnym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego Pytanie nadesłane do Redakcji Czy leczenie antybiotykiem włącza się w każdej fazie przebiegu krztuśca, czy ustalono maksymalny czas, w którym podanie antybiotyku ma sens? Często rozpoznanie ustala się w 5.–6. tygodniu trwania choroby lub później. Czy ze względów epidemiologicznych antybiotyk podaje się w każdym przypadku? Odpowiedź Przebieg krztuśca u osób szczepionych w dzieciństwie jest znacznie łagodniejszy niż u niemowląt z klasycznym, ciężkim obrazem choroby. W praktyce krztusiec bywa trudny do odróżnienia od innych zakażeń dróg oddechowych. Może przebiegać jako „przeziębienie”, przewlekły kaszel bez innych objawów, przewlekłe zapalenie górnych dróg oddechowych z towarzyszącym łagodnym kaszlem lub zapalenie oskrzeli z uporczywym i męczącym kaszlem. Antybiotyk nie zawsze jest konieczny. Osoba chora na krztusiec zaraża przez maksymalnie 21 dni od momentu zakażenia. Pałeczka krztuśca nie powoduje nosicielstwa – źródłem zakażenia są tylko osoby chore, zatem leczenie antybiotykiem po upływie 3 tygodni od wystąpienia objawów, które u osób szczepionych mogły być bardzo skąpe lub niecharakterystyczne, nie wpływa na ograniczenie transmisji zakażenia i jest nieuzasadnione. Leczenie antybiotykiem ma znaczenie przede wszystkim dla osób z otoczenia chorego, gdyż krztusiec cechuje duża zakaźność. Po 5 dniach właściwego leczenia (makrolid lub kotrimoksazol) chory na krztusiec przestaje stanowić źródło zakażenia dla otoczenia. Leczenie trwa 5–14 dni w zależności od zastosowanego antybiotyku. Antybiotyk podaje się profilaktycznie (dawkowanie jak w leczeniu krztuśca) osobom z bliskiego otoczenia chorego na krztusiec (dotyczy to zwłaszcza osób nieszczepionych lub nie w pełni szczepionych [szczególnie niemowląt] lub zagrożonych ciężkim przebiegiem choroby, np. kobiet w ciąży, osób z przewlekłymi chorobami). Jeżeli nie zastosowano profilaktyki, to osobę, która miała kontakt z chorym, obserwuje się przez 21 dni i rozpoczyna antybiotykoterapię w przypadku wystąpienia objawów sugerujących krztusiec. Jeżeli pomimo zastosowania chemioprofilaktyki u chorego rozwiną się objawy wskazujące na krztusiec, można przypuszczać, że doszło do kilku sytuacji klinicznych. Po pierwsze jest możliwe, że chemioprofilaktykę zastosowano zbyt późno – antybiotyk włączono po zakończeniu fazy nieżytowej, co nie wpływa na objawy kaszlu napadowego. Kaszel jest spowodowany działaniem toksyny i eliminacja bakterii w tym przypadku nie usuwa jego przyczyny. Profilaktyka może być także nieskuteczna np. z powodu nieprzestrzegania zaleceń. Mogło również dojść do zakażenia pałeczką krztuśca już po zakończeniu chemioprofilaktyki. Wreszcie, etiologia obserwowanych objawów może być inna. Dalsze postępowanie zależy od indywidualnej sytuacji klinicznej. Jeżeli chemioprofilaktyka została zastosowana zbyt późno lub wyniki badania wymazu z nosogardła w kierunku B. pertussis są ujemne, to nie ma wskazań do kolejnej antybiotykoterapii. Jeżeli antybiotyk okazał się nieskuteczny albo doszło do późniejszego zakażenia pałeczką krztuśca – antybiotykoterapię należy powtórzyć. Różnicowanie wymienionych stanów mogą ułatwić: wywiad epidemiologiczny (rodzaj i czas narażenia), okres wylęgania krztuśca, który wynosi od 6 do 20 dni, oraz badania dodatkowe (wynik hodowli lub PCR z wymazu z tylnej ściany nosogardła). W sytuacjach wątpliwych, szczególnie gdy osoba chora może być źródłem zakażenia dla niemowląt i małych dzieci, sugerowałbym powtórzenie leczenia. W profilaktyce krztuśca ważne są szczepienia ochronne, którymi objęte są wszystkie niemowlęta. Zaleca się także przeprowadzenie szczepień u młodzieży i dorosłych, w szczególności u personelu medycznego (np. na oddziałach noworodkowych i dziecięcych). Młodzież i osoby dorosłe szczepione w dzieciństwie wymagają podania dawek przypominających co 10 lat. Podsumowując: chory na krztusiec przestaje być źródłem zakażenia po 5 dniach właściwego leczenia (makrolid lub kotrimoksazol) oraz po 21 dniach bez leczenia antybiotykiem. Późniejsze podanie antybiotyku jest nieuzasadnione. Zaleca się chemioprofilaktykę po kontakcie z chorym. Wskazane są też szczepienia z podawaniem dawek przypominających co 10 lat. Dotyczy to zwłaszcza osób z otoczenia noworodków i niemowląt, które są szczególnie podatne na zachorowanie. (2016) Piśmiennictwo Kuchar E., Nitsch-Osuch A., Szenborn L.: Krztusiec jako choroba zakaźna pracowników ochrony zdrowia – przypadek kliniczny z komentarzem. Medycyna Pracy, 2013; 64 (5): 731–739 Herwaldt Pertussis in adults. What physicians need to know. Arch. Intern. Med., 1991; 151 (8): 1510–1512 Wood N., McIntyre P.: Pertussis: Review of epidemiology, diagnosis, management and prevention. Paediatr. Respir. Rev., 2008; 9 (3): 201–211 Shefer A., Atkinson W., Friedman C. i wsp.: Immunization of healthcare personnel. Recommendations of the Advisory Committee on Immunization Practices. Morb. Mortal. Wkly. Rep. Recommend. Rep., 2011; 60 (RR–7): 1–45 Tiwari T., Murphy Moran J.: Recommended antimicrobial agents for the treatment and postexposure prophylaxis of pertussis. 2005 CDC guidelines. Morb. Mortal. Wkly. Rep. Recommend. Rep., 2005; 54 (RR–14): 1–15 Zalecenia Polskiej Grupy Ekspertów ds. Szczepień przeciwko Krztuścowi dotyczące wskazań do stosowania skojarzonych szczepionek przeciwkrztuścowych (dTpa) u starszych dzieci, młodzieży i dorosłych. (marzec 2010) Medycyna Praktyczna Pediatria WS 1/2010

W momencie wystąpienia bólu kręgosłupa nie zawsze mamy możliwość dotarcia od razu do lekarza, zwłaszcza do ortopedy. Niezwykle ważne jest więc aby jak najszybciej rozpocząć właściwe leczenie. Na początku może to być samoleczenie, które polega na przyjęciu tabletek na ból przeciwbóloweW sprzedaży odręcznej (czyli bez recepty) dostępnych jest wiele leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Umiarkowane dolegliwości powinny złagodzić tabletki na ból pleców zawierające np. paracetamol (który ma działanie przeciwbólowe, nie wykazuje natomiast działania przeciwzapalnego), dostępne w postaci: - tabletek doustnych (np. Paracetamol, Apap), - tabletek musujących (np. Solpadeine, Efferalgan), - granulatu (np. Apap Direct, Apap Direct Max). Paracetamol może być również podawany w postaci dożylnej (np. Paracetamol Kabi, dostępny na receptę), jednak o dożylnym podawaniu paracetamolu może zdecydować jedynie lekarz. Jeżeli objawy trwają dłużej niż 14 dni lub mają charakter nawracający należy się z nim skontaktować. Paracetamol najczęściej łączy się z kofeiną, kodeiną, przeciwbólowym propyfenazonem oraz witaminą C i w dawkach terapeutycznych uważany jest za lek bezpieczny. Przeciwwskazaniami do jego stosowania u osób dorosłych są nadwrażliwość na paracetamol, ciężka niewydolność wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, ciężka niewydolność nerek, choroba przeciwbólowe i przeciwzapalne Silniejszy ból kręgosłupa powinny uśmierzyć środki zawierające kwas acetylosalicylowy (czyli popularną aspirynę) oraz ibuprofen, które oprócz właściwości przeciwbólowych mają także działanie przeciwzapalne. Środki zawierające te substancje zalicza się do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Warto wiedzieć, że równoczesne przyjmowanie ibuprofenu oraz aspiryny zmniejsza skuteczność aspiryny, jako leku rozrzedzającego krew i zapobiegającego tworzeniu się zakrzepów, a tym samym zawałom serca i udarom mózgu. Aspiryna zaś zmniejsza efekt przeciwzapalny ibuprofenu i w większym stopniu nasila ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego. Należy więc zdecydować się na przyjmowanie leków zawierających tylko jedną z substancji czynnych – ibuprofen lub kwas jak tabletki na ból zawierające paracetamol, jest również dostępna w kilku postaciach: - tabletek doustnych (np. Aspirin Activ, Aspirin), - tabletek musujących (np. Aspirin Ultra Fast, Aspirin C), - granulatu (np. Aspirin Complex, Aspirin Effect). Zalecana dawka to najmniejsza, która przynosi pozytywny skutek. Lek można przyjmować bez konsultacji z lekarzem najdłużej przez 3 dni. Przeciwwskazaniami do przyjmowania aspiryny przez osoby dorosłe są uczulenie na kwas acetylosalicylowy, choroby wrzodowe żołądka lub dwunastnicy, ciąża, hemofilia lub choroba von Willebranda (kwas acetylosalicylowy osłabia krzepliwość krwi, przez co również nie można go stosować na 7-10 dni przed zabiegami chirurgicznymi). Poza tym aspiryna wywiera bezpośrednie działanie podrażniające na błony śluzowe przewodu przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkoweW bólach kręgosłupa pomocne będą także preparaty zawierające ibuprofen, wykazujące działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. W aptekach preparaty zawierające ibuprofen dostępne są w postaci: - tabletek doustnych (np. Advil, Nurofen), - tabletek musujących (np. Ibuprom Max, Aprofen), - granulatu (np. Nurofen). Na rynku pojawiły się także preparaty wykorzystujące technologię, która łączy ibuprofen i paracetamol w sposób, który sprawia, że składniki są uwalniane równolegle, co pozwala na ich jednoczesne działanie. Przeciwwskazaniami do stosowania preparatów zawierających ibuprofen u osób dorosłych są nadwrażliwość na ibuprofen, zaburzenia krzepnięcia krwi, ciężka niewydolnością wątroby, nerek, i żeleUlgę w bólach kręgosłupa przyniosą także środki do stosowania zewnętrznego – maści i żele (bez recepty dostępne są np. Dip Rilif, Voltaren Emulgel). Większy efekt przeciwbólowy odniosą u osób drobnej budowy. Tam, gdzie nie ma grubej tkanki podskórnej, preparat ma szansę dotrzeć do bolącego miejsca. U osób z grubszą podskórną tkanką tłuszczową preparaty tego typu działają znacznie przeciwbóloweNa ból kręgosłupa skuteczne mogą się także okazać miejscowe zastrzyki ze środkiem przeciwbólowym, stosowane w bólach ostrych, okresach zaostrzenia dolegliwości oraz w sytuacjach, gdy nie jest możliwe zastosowanie leku doustnie. W postaci roztworu do wstrzykiwań dostępny jest np. Diclac. Podaje się go domięśniowo a dawkę i częstotliwość stosowania leku ustala lekarz. Lekarza należy poinformować o nadwrażliwości na diklofenak lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), chorobie wrzodowej żołądka i/lub dwunastnicy, schorzeniach wątroby i/lub nerek. Przeciwwskazaniami do przyjmowania Diclacu są także przyjmowanie leków przeciwkrzepliwych, moczopędnych, digoksyny, preparatów zawierających lit, metotreksatu, ciąża. Innymi dostępnymi na rynku środkami przeciwbólowymi w postaci zastrzyków są np. Pyralgin, Tramal, Ketonal, Mydocalm, Profenid. Wszystkie te wymienione specyfiki dostępne są na receptę. Zobacz także: Opinia użytkowniczki przeciwbólowego materaca gorczycowego Kliknij tutaj aby zobaczyć pozostałe opinie użytkowników i ofertę na przeciwbólowy materac gorczycowy.

Na razie nie ma sposobu na to, żeby pozbyć się zapalenia stawów. Ale można je zatrzymać. Najnowszą metodą leczenia zapalenia stawów jest terapia biologiczna. Na czym polega i kiedy się ją stosuje? Najnowszą metodą leczenia zapalenia stawów jest terapia biologiczna Mimo postępu w badaniach nad reumatyzmem, nie do końca poznane są wszystkie jego przyczyny. Do szczególnie podstępnych należą przewlekłe choroby zapalne: reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ZZSK), łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS). Dochodzi do nich wtedy, gdy układ odpornościowy, odpowiedzialny za zwalczanie w ustroju zarazków i komórek chorych, nagle zaczyna funkcjonować nieprawidłowo i własne zdrowe komórki błędnie rozpoznaje jako obce lub uszkodzone i zaczyna je niszczyć. Prowadzi to do stanu zapalnego i w konsekwencji dochodzi do zniszczenia stawu. Choroby te są zaliczane do grupy schorzeń autoimmunologicznych (autoagresywnych). Niektórzy specjaliści twierdzą, że może wywołać je silny stres, zaburzenia hormonalne czy zaziębienie. Mówi się też o skłonności rodzinnej, choć reumatyzm nie jest dziedziczny. I dopóki nie uda się znaleźć odpowiedzi na pytanie, jaka jest geneza choroby, lekarze będą tylko usuwali objawy, schorzenia, a nie jego przyczyny. Leczenie zapalenia stawów: dla każdego inna terapia Przewlekłym zapaleniom stawów towarzyszy silny ból, który staje się nie do zniesienia i potrafi wyłączyć z aktywnego życia. Chorzy są ciągle niewyspani, zmęczeni, a to powoduje rozdrażnienie, nawet stany depresyjne. Na dodatek choroba szybko postępuje i prowadzi do trwałych zmian w stawach, które uniemożliwiają wykonywanie codziennych czynności. Z czasem może zaatakować serce, płuca, nerki, układ nerwowy. Niestety, nie można cofnąć zmian, które dokonały się w obrębie stawu. Dlatego leczenie polega głównie na zapobieganiu lub przynajmniej opóźnieniu destrukcji i zmniejszeniu bólu. Niestety nie ma złotego środka, który każdego szybko postawiłby na nogi. Zapalenie stawów jest chorobą nieprzewidywalną. U każdego może rozwijać się inaczej, czasem daje nietypowe objawy. Każdy organizm rozmaicie też reaguje na farmaceutyki. Dlatego dobór skutecznej terapii potrafi zająć sporo czasu. Podstawą są leki, które wybiera się indywidualnie, zależnie od wieku, ogólnego stanu zdrowia, zaawansowania i przebiegu choroby. Stosuje się różne kombinacje i dawki preparatów. Leczenie trzeba kontynuować w różnych formach przez całe życie. Najważniejsze są leki modyfikujące przebieg choroby – mają zatrzymać lub zmniejszyć zapalenie. Pomagają w 60–80 proc. Mają tę wadę, że zaczynają działać dopiero po 2–6 miesiącach i mogą dawać objawy uboczne. Ale ponieważ skutki „czekania na cud” są dużo groźniejsze niż branie leków, należy je przyjmować zgodnie z zaleceniem i systematycznie kontrolować stan zdrowia. Leczenie zapalenia stawów: metotreksat Z powodu dużej skuteczności, wygody oraz względnie rzadkich działań niepożądanych najczęściej stosuje się dziś na świecie metotreksat. Najpierw zalecano go w leczeniu białaczek. Teraz podaje się też w zapaleniach stawów, ale w dużo mniejszych dawkach: 15–25 mg raz na tydzień (w nowotworach kilkakrotnie więcej), zwykle w tabletkach. Przeciwwskazań jest niewiele: ciężkie uszkodzenie wątroby, alkoholizm, otyłość, ciąża (kobiety powinny odstawić go na 4–6 miesięcy przed planowaną ciążą, a mężczyźni na 2–3 miesiące przedtem). Jednak ze względu na długą listę działań ubocznych wypisanych na ulotce pacjenci boją się tego preparatu. Specjaliści uspokajają, że informacje dołączone do tabletek odnoszą się do dużych dawek stosowanych przy nowotworach. Jeśli wiec ryzyko podzielimy przez dawkę i częstość zażywania leku, okaże się, że jest ono naprawdę niewielkie. Czasem dochodzi do podwyższenia aktywności enzymów wątroby we krwi. Ale dopiero gdy wynik 3-krotnie przekroczy normę, specjalista przerywa kurację. By zapobiec niedokrwistości, w czasie leczenia trzeba przyjmować kwas foliowy. Bardzo dobre efekty w leczeniu RZS przynoszą sole złota. Obecnie nie ma ich na rynku polskim, ale chorzy najbardziej zdeterminowani kupują ten lek za granicą. Bardzo ważną zaletą kuracji są długotrwałe, czasem wieloletnie, remisje choroby. Niestety, leki te często przynoszą powikłania, głównie alergie skórne, uszkodzenie szpiku oraz nerek. Jeżeli nie pomaga jeden preparat przyjmowany przez chorego w pełnej dawce, wtedy lekarz próbuje włączyć kolejny lek modyfikujący przebieg choroby. Najczęściej dodawana jest arechina, cyklosporyna czy leflunomid (ten lek zaleca się już na początku leczenia, jeżeli pacjent nie może przyjmować metotreksatu). Zaciśnĳ zęby i ćwicz! Żadne leczenie nie przyniesie efektów bez codziennej gimnastyki, która zapobiega powstawaniu przykurczów i poprawia ruchomość stawów, wzmacnia mięśnie i łagodzi ból. Ćwiczenia powinien dobrać rehabilitant, stopniowo zwiększając intensywność w miarę poprawy stanu zdrowia. Aby uniknąć zesztywnienia i deformacji, już w okresie zaostrzenia choroby staraj się kilka razy dziennie wykonywać ruchy w chorym stawie w możliwie pełnym zakresie. Gdy stawy nie pracują, ubywa w nich komórek kostnych i degeneracja następuje w przyśpieszonym tempie. Nawet gdy trudno ci się poruszać, nie rezygnuj z aktywności. Chodź na spacery, spotykaj się z ludźmi. Zamknięcie się w czterech ścianach nasila rozwój choroby. Leczenie zapalenia stawów: siła sterydów W okresie nasilenia choroby czasem do leków modyfikujących trzeba włączyć małe dawki sterydów, zwykle doustnie (10–15 mg dziennie). Szybko hamują zapalenie, przynosząc ulgę (zmniejszają obrzęki, łagodzą ból). Ale mają liczne działania uboczne (np. utrata masy kostnej, ryzyko nadciśnienia, cukrzycy, depresji). Dlatego podaje się je w najmniejszej skutecznej dawce i zaraz po uzyskaniu poprawy stopniowo ja zmniejsza. Aby zapobiec osteoporozie, osoby przyjmujące sterydy powinny zażywać 800–1000 mg wapnia z 400–800 jednostkami witaminy D dziennie. To ci pomoże W łagodzeniu dolegliwości pomagają niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Mimo że można je kupić bez recepty, nie należy ich przyjmować na własną rękę ani zwiększać samodzielnie zaleconej dawki, bo szkodzą na żołądek. W zwyrodnieniowych chorobach reumatycznych sprawdzają się żele i maści o podobnym działaniu. Rozluźniają mięśnie, poprawiają ruchomość w stawach, działają miejscowo i nie drażnią śluzówki żołądka. Jednak preparatów rozgrzewających nie powinno się stosować w zapaleniu stawów. Dlatego przed użyciem trzeba dokładnie przeczytać ulotkę lub poradzić się lekarza. Terapia biologiczna To najnowsza, bardzo skuteczna forma leczenia. Ale z powodu wysokiej ceny leki biologiczne są zalecane tym osobom, którym nie pomagają inne preparaty. Terapie prowadzi się w niektórych ośrodkach zajmujących się leczeniem reumatyzmu, pod okiem doświadczonych specjalistów. Istotą leczenia preparatami Remicade i Enbrel jest blokowanie aktywności cytokin (białka przenoszące sygnał o zapaleniu). Pierwszy podaje się w warunkach szpitalnych w formie kroplówki według schematu: wlew, następny po 2 tygodniach, potem po 6 i co 8. Jednocześnie przyjmuje się metotreksat. Drugi preparat podaje się podskórnie raz na tydzień. Są też leki biologiczne, które niszczą limfocyty biorące udział w procesie chorobotwórczym. W Polsce – Mab Thera. Podaje się ją dożylnie tylko 2 razy w odstępie 2 tygodni, poprawa utrzymuje się nawet do 8–9 miesięcy. W Polsce, ze względu na koszt, kurację biologiczną stosuje się do uzyskania poprawy (zwykle lek zaczyna działać po 3 miesiącach), która określa się na podstawie współczynnika DAS 28 (bada się 28 stawów). Oblicza się go w dość skomplikowany sposób. Wynik poniżej 2,6 świadczy o remisji choroby, 2,6–3,2 o średniej aktywności, a ok. 5, ze choroba jest bardzo aktywna. Leki biologiczne odstawia się przy wskaźniku mniejszym niż 2,6. Jeśli zapalenie powróci, terapie można powtórzyć. miesięcznik "Zdrowie" Magdalena Moraszczyk - artykuł pochodzi z miesięcznika "Zdrowie" | Konsultacja: dr n. med. Małgorzata Tłustochowicz, adiunkt Kliniki Chorób Wewnętrznych i Reumatologii, Wojskowy Instytut Medyczny w Warszawie

Ból kręgosłupa to jeden z powszechnych problemów zdrowotnych współczesnego człowieka. Do jego powstania przyczynia się często niezdrowy styl życia: długie siedzenie przed komputerem, brak aktywności fizycznej czy otyłość. Inne przyczyny mogą być związane z urazem, wiekiem lub poważną chorobą. Bóle kręgosłupa – dlaczego odczuwamy ból pleców?Ból kręgosłupa dotyczy pionowej osi naszego ciała – odczuwamy go na różnych odcinkach, od szyi aż do lędźwi. Jest to bardzo powszechna przypadłość, z którą boryka się w pewnym momencie swojego życia większość osób, ponieważ w dużej mierze wynika z prowadzenia siedzącego trybu życia, nieprawidłowej postawy ciała czy braku aktywności pozorom to nie urazy mechaniczne są najczęstszą przyczyną bólu kręgosłupa. Bolące plecy związane są zwykle ze zmianami zwyrodnieniowymi, stanami zapalnymi czy problemami z funkcjonowaniem stawów. Ból kręgosłupa: rodzajeBól kręgosłupa można podzielić na kilka rodzajów, biorąc pod uwagę np. powodujący dolegliwości bólowe odcinek. W ten sposób wyróżnimy ból krzyża czy ból szyi. Warto także dokonać podziału ze względu na rodzaj zachodzących w kręgosłupie patologicznych zmian, stających się przyczyną także o matach rozgrzewających na ból pleców., oraz jak zadbać o wzrok i kręgosłup podczas pracy przy komputerze. Zmiany zwyrodnienioweDyskopatiaLumbago (postrzał)OsteoporozaRwa kulszowaMechanizmSpowodowane powolnym niszczeniem chrząstek stawowych i powstawaniem narośli kostnychPojawia się przepuklina jądra miażdżystego dysku, podrażniając lub uszkadzając nerwyUraz wynikający z nadwerężenia kręgosłupaZmniejszająca się masa kostna powoduje osłabienie struktury kości i podatność na uszkodzeniaNacisk na nerw kulszowy spowodowany uwypukleniem jądra miażdżystegoKto jest najbardziej narażony?Osoby starszeOsoby pracujące długo przy komputerze, często osoby w sile wiekuOsoby pracujące fizycznie np. często pochylające się i dźwigające ciężkie przedmiotyOsoby starsze, w szczególności kobiety po przejściu menopauzyOsoby cierpiące z powodu chorób zwyrodnieniowych kręgosłupaKtórego odcinka kręgosłupa najczęściej dotyczy?Odcinek lędźwiowy i piersiowyGłównie odcinek lędźwiowyOdcinek lędźwiowyDotyczy wielu odcinków kręgosłupaOkolica lędźwiowa, ból promieniuje do pośladka, uda, łydki czy stopyJakie są przyczyny bólu kręgosłupa?Najczęściej ból kręgosłupa jest skutkiem niezdrowego trybu życia. Prawdopodobieństwo wystąpienia dolegliwości zwiększa aktywności fizycznej,wielogodzinna praca przy komputerze,nadwaga lub otyłość,przyjmowanie nieprawidłowej pozycji np. podczas siedzenia lub snu,częste noszenie butów na wysokim obcasie,stres prowadzący do stałego podwyższenia napięcia ból kręgosłupa związany jest z wrodzonymi wadami lub naturalną predyspozycją np. ze względu na budowę anatomiczną kobiety są narażone na ból kręgosłupa lędźwiowego bardziej niż mężczyźni. Wśród innych przyczyn bólu wymienić można choroby nowotworowe zlokalizowane w pobliżu kręgosłupa, urazy, procesy zapalne, degeneracyjne i zwyrodnieniowe. Do kogo się udać, gdy boli kręgosłup?Ból kręgosłupa to przypadłość wymagająca wizyty u lekarza rodzinnego, który po wstępnym badaniu i zleceniu odpowiednich zabiegów diagnostycznych skieruje nas specjalisty bądź – w prostych przypadkach – samodzielnie zaleci właściwą terapię. W zależności od przyczyny wystąpienia problemu stosownym specjalistą będzie ortopeda lub neurolog. Pomocny przy bólu kręgosłupa okaże się także wykwalifikowany leczyć bóle kręgosłupa?Co pomaga na ból kręgosłupa lędźwiowego lub innego odcinka kręgosłupa? Pierwszym wyborem zwykle okazują się leki przeciwbólowe dostępne w aptece. Są to przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne na bazie naproksenu, ketoprofenu, diklofenaku czy meloksykamu. Do wyboru mamy zarówno środki doustne, jak i maści oraz żele do stosowania zewnętrznego. Wartymi rozważenia rozwiązaniami są także termoterapia za pomocą ciepłych i zimnych okładów oraz fizjoterapia obejmująca masaże, specjalnie dobrane ćwiczenia oraz też zastosować domowe sposoby na ból kręgosłupa lędźwiowego czy szyjnego np. gorącą kąpiel, okłady z octu jabłkowego lub kompres z ciepłego ryżu. Dużą ulgę przyniosą nam wykonywane samodzielnie ćwiczenia na ból kręgosłupa lędźwiowego – należy jednak zachować ostrożność i trzymać się ściśle zaleceń także:5 sposobów na radzenie sobie z objawami rwy kulszowejWady postawy u dzieci coraz powszechniejsze tak jak zwolnienia z lekcji wf-uJak dbać o kręgosłup? Co robić, aby kręgosłup nie bolał?Ból z tyłu pleców to problem utrudniający codzienne funkcjonowanie. Warto zadbać o profilaktykę, by zminimalizować ryzyko i uniknąć poważnego dyskomfortu. Kluczowa jest zmiana trybu życia na bardziej aktywny, dbałość o przyjmowanie odpowiedniej pozycji ciała i utrzymanie prawidłowej wagi. W przypadku osób pracujących długo przy komputerze ważne jest profilaktyczne stosowanie ćwiczeń na plecy, rozciągających i wzmacniających – świetnym rozwiązaniem jest np. pływanie. Zadbajmy o wprowadzenie do swojej diety witamin i minerałów wspomagających układ kręgosłupa to zjawisko, z którym prawie każdy z nas ma czasem do czynienia. Dbając na co dzień o aktywność fizyczną, zdrową dietę i prawidłową postawę, minimalizujemy ryzyko wystąpienia poważnych problemów z kręgosłupem, uniemożliwiających normalne funkcjonowanie. Tytuł magistra otrzymała na Wydziale Fizjoterapii w Olsztyńskiej Szkole Wyższej. Ukończyła również Uniwersytet Medyczny w Łodzi na kierunku Farmacja medyczna. Dodatkowo posiada wiele kursów i szkoleń z zakresu badań klinicznych oraz prowadzenia biznesu w sektorze farmaceutyczno-medycznym.

Bóle pleców, mięśni i stawów, a także różnego rodzaju urazy, skręcenia i bóle pourazowe zdarzają się bardzo często i każdemu z nas. Ponieważ przyjmowanie leków przeciwbólowych może nie być obojętne dla żołądka, nerek i wątroby, warto sięgnąć po skuteczne środki działające miejscowo. Doskonałym wyborem na różnego rodzaju dolegliwości są plastry PREL® red i PREL® blue oparte na innowacyjnej, hydrożelowej formule Hydronique®. Co to jest system Hydronique® wykorzystany w plastrach PREL® red i PREL® blue? W systemie tym cząsteczki substancji aktywnych plastra zawieszone są w hydrożelowym, polimerowym podłożu. To innowacyjna, hydrożelowa formuła. Dzięki formule Hydronique® plastry PREL® red i PREL® blue: zapewniają szybki efekt działania gwarantują bezbolesne odklejanie nie powodują odparzeń ani podrażnień pozwalają skórze oddychać Czy wiesz, że… Bóle pleców mogą wystąpić w każdym odcinku kręgosłupa. Najczęściej lokalizują się one w okolicy karku (kręgosłup szyjny) i krzyża (kręgosłup lędźwiowy). Na bóle pleców narażone są szczególnie osoby prowadzące siedzący tryb życia. Zbyt długie siedzenie, zwłaszcza w niewłaściwej pozycji, obciąża odcinek lędźwiowy kręgosłupa wraz z otaczającymi go mięśniami. Choć w większości przypadków bóle pleców nie powodują niebezpiecznych powikłań, bywają bardzo uciążliwe. Ból mięśni często jest wynikiem podejmowania wysiłku fizycznego bez odpowiedniego przygotowania. Dochodzi wtedy do znacznych naprężeń mięśni – jeśli nie są one wyćwiczone łatwo o kontuzję: naderwanie czy naciągnięcie, którym towarzyszy ból. Bolesne są także różnego rodzaju stłuczenia czy sińce. Stłuczenie jest uszkodzeniem mechanicznym tkanki podskórnej lub mięśnia, połączonym z wylewem krwi do tkanki. Powstaje zazwyczaj jako następstwo uderzenia (upadku), które uszkadza małe naczynka krwionośne i powoduje krwawienie w otaczającej tkance. W miejscu stłuczenia, na skórze pojawiają się często niebieskie, żółte lub zielone plamy, będące oznaką wylewu (tzw. siniaki). Stłuczone miejsce dobrze jest ochładzać, aby zapobiec nadmiernej opuchliźnie. Dwa rodzaje plastrów na Twoje dolegliwości: Plastry PREL® red są: idealne do zastosowania w okolicach krzyża, karku lub pleców, działają rozgrzewająco – poprzez zawarte w plastrze kapsaicynę i salicylan glikolu, gwarantują bezbolesne odrywanie - nie powodują poparzeń i podrażnień, są niewidoczne pod ubraniem i go nie brudzą. Pełen efekt rozgrzewający plastra PREL® red osiąga się po około 15 minutach po jego aplikacji; bezpośrednio po przyklejeniu może pojawić się odczucie chłodu, związane z hydrożelowym podłożem plastra. Plastry PREL® red przeznaczone są dla osób dorosłych. Plastry PREL® blue: zmniejszają obrzęki i łagodzą ból, pomocne są w stłuczeniach, skręceniach i naciągnięciach mięśni, działają chłodząco – poprzez zawarty w plastrze mentol, przynoszą natychmiastową ulgę w przypadku obrzęków pourazowych, stłuczeń, sińców lub skręceń, gwarantują bezbolesne odrywanie - nie powodują poparzeń i podrażnień są niewidoczne pod ubraniem i go nie brudzą. Plastry PREL® blue stosuje się miejscowo na skórę w celu złagodzenia napięcia i bólów mięśni. Zawarty w nim mentol, poprzez swoje chłodzące działanie, zmniejsza obrzęki pourazowe oraz działa kojąco w bólach stawowo-mięśniowych barków, pleców i karku. Polecane są dla osób dorosłych i dzieci powyżej 6. roku życia. Plastry PREL® red i PREL® blue dzięki formule Hydronique®, czyli hydrożelowemu podłożu, w przeciwieństwie do innego plastra: pozwalają skórze oddychać, minimalizują ryzyko reakcji alergicznej, nie odparzają i nie powodują podrażnień, bezboleśnie się odklejają, nie zrywają naskórka, nie wywołują efektu depilacji. Sposób stosowania: Odciąć fragment plastra o wielkości dopasowanej do powierzchni ciała. Zerwać folię ochronną. Nałożyć klejącą stronę okładu na umytą i osuszoną skórę w okolicach krzyża, karku lub pleców. Pozostawić na skórze maksymalnie przez 8 godzin. W razie konieczności powtórzyć stosowanie, nie częściej jednak niż 4 razy na dobę. Zawartość opakowania: 1 lub 3 plastry o wielkości 8 x 12 cm.

Choć to trudne do uwierzenia, Marek Jaszczur przez 1,5 roku był źle diagnozowany. Teraz, żeby wrócić do zdrowia potrzebuje drogich wizyt u lekarzy, badania, leki, zabiegi, ćwiczenia, rehabilitacja, a nawet skierowanie na operację - tak wyglądały ostatnie dwa lata Marka Jaszczura z Bachórza, dotychczas zupełnie zdrowego młodego życie zmieniło się pod koniec 2015 r., kiedy z dnia na dzień zaczął go boleć kręgosłup. Czuł się bardzo słaby, zmęczony, aż zaczął mieć problemy z codziennymi czynnościami. Nawet dłuższe chodzenie powodowało ból. W końcu Marek, student I roku logistyki na Politechnice Rzeszowskiej musiał zrezygnować z Nie miałem głowy do niczego. Jedyne o czym myślałem, to żeby przestało boleć. Próbowałem zacząć jakąś lekką pracę ale już 3 dnia musiałem się zwolnić. Ból był nie do zniesienia - kręci końcu ktoś znajomy zasugerował, że jego objawy mogą wskazywać na boreliozę, a ponieważ kilka lat wcześniej 21-latek faktycznie miał kleszcza, zrobił badania. Okazało się, że ma nie tylko boreliozę, ale szereg chorób, jakie wywołują kleszcze, w tym bartonellę, mycoplasmę, chlamydię, babesię i yersinię, bardzo trudne do wyleczenia. Bakterie atakują wszystkie organy, kości, mięśnie, zamieniając życie w TEŻ: Ładunek wybuchowy pod polskim autokarem. MSZ zaleca ostrożność na Ukrainie- Nigdy nie wiedziałem w jakim stanie się obudzę. Były momenty że czułem się lepiej i mogłem coś zrobić, a były chwile kiedy płakałem z bólu - opowiada Marek. - Czułem jakby ciało rozrywało mi na kawałki. Miałem problem ze snem. Ból głowy i gałek ocznych był nie do wytrzymania - zdecydował się na leczenie amerykańską metodą ILADS. Jest to wielomiesięczne podawanie kilku antybiotyków jednocześnie. Do tego dochodzą zioła, witaminy, suplementy, by wzmocnić organizm do walki z chorobą i nie zniszczyć go wielomiesięcznym podawaniem antybiotyków. Wprowadzona jest także restrykcyjna dieta. Metoda ta jest skuteczna, ale nie jest refundowana. Jedna recepta to koszt kilkuset złotych. Półroczny koszt terapii to tys. zł. Żeby dać sobie szansę na powrót do zdrowia Marek potrzebuje więc w sumie 30 tys. zł. Ponieważ borelioza nie jest uznawana za chorobę przewlekłą 21-latek nie może zostać podopiecznym żadnej fundacji i musi zbierać pieniądze sam. Na razie utrzymują go Leczę się już 4 miesiące i dotąd nie chciałem nikogo prosić o pomoc, ale nasza sytuacja w domu jest taka, że nie mamy wyjścia - przyznaje Marek Jaszczur. Zbiórka pieniędzy na leczenie Marka prowadzona jest na portalu W sobotę w Dynowie odbędzie się też charytatywna „Nocna jazda samochodem bez celu”, podczas której znajomi Marka wśród fanów motoryzacji będą zbierać do puszek pieniądze na jego leczenie. Szczegóły na TEŻ: Finał "Szlachetnej Paczki" w Przemyślu. Pomoc otrzymały 62 potrzebujące rodziny

Fot: Heath Korvola / Nowotwory złośliwe kręgosłupa mają niespecyficzny przebieg i są trudne do zdiagnozowania bez badań dodatkowych. O ile guzy pierwotne można niekiedy leczyć radykalnie i skutecznie, o tyle zmiany przerzutowe są najczęściej przedmiotem terapii paliatywnej. Nowotwory kręgosłupa to najczęściej guzy przerzutowe. Komórki rakowe (ze zmian złośliwych o charakterze nabłonkowym), krążąc z krwią, docierają do kośćca, osiadają tam i namnażają się. W tym kontekście można mówić o raku kręgosłupa, w przeciwieństwie do rzadko występujących guzów pierwotnych, takich jak naczyniaki, włókniaki, chrzęstniakokostniaki, nerwiaki. Nowotwory kręgosłupa – objawy Objawy nowotworów kręgosłupa przypominają najczęściej powszechnie spotykane symptomy zespołów zapalnych lub zwyrodnieniowych. Łatwo można je pomylić z dolegliwościami korzeniowymi, związanymi z przepukliną krążka międzykręgowego lub z oznakami zmian reumatoidalnych. Guz może być zlokalizowany w każdym odcinku kręgosłupa, choć najczęstszą lokalizacją jest odcinek piersiowy lub lędźwiowy. Chorzy skarżą się przede wszystkim na ból. Może on być umiejscowiony z tyłu, w okolicach kręgosłupa, albo mieć charakter opasujący. Promieniuje wtedy wzdłuż żeber (czasami aż do mostka) albo na boczną lub przednią powierzchnię ściany brzucha. Może sprawiać wrażenie, że przyczyną dolegliwości jest serce, płuca lub narządy jamy brzusznej. Charakterystycznym zjawiskiem jest nasilanie się tego bólu przy poruszaniu się, schylaniu, skrętach tułowia albo przy głębokim wdechu. Rak kręgosłupa może powodować poważniejsze powikłania – chorzy mogą skarżyć się na różnorodne objawy neurologiczne, takie jak drętwienie, zaburzenia czucia albo nawet niedowłady w obrębie kończyn. Niektóre odruchy sprawdzane w badaniu neurologicznym mogą być nieprawidłowe. Rozwijający się w obrębie kości guz niszczy jej strukturę, co bywa przyczyną złamań trzonów kręgów, najczęściej o typie kompresyjnym, czyli wskutek zmiażdżenia pomiędzy sąsiadującymi kośćmi. Takie patologiczne złamanie może powstać bez wyraźnej przyczyny, nawet w trakcie wykonywania normalnych czynności: chodzenia, noszenia zakupów, wstawania lub siadania itp. Zaawansowana choroba nowotworowa przejawia się również ogólnym osłabieniem, utratą wagi albo wręcz wyniszczeniem organizmu. Rak kręgosłupa - jak go leczyć? Odpowiedź znajdziesz w naszym filmie Zobacz film: Rak kręgosłupa - jak wygląda operacja wycięcia zmiany? Źródło: 36,6. Rozpoznawanie nowotworów kręgosłupa Podstawą rozpoznania raka kręgosłupa albo guzów pierwotnych jest diagnostyka obrazowa. Zwykle wystarcza wykonanie przeglądowego zdjęcia kręgosłupa w odpowiednim odcinku – widać wtedy ogniskowe, często mnogie, zmiany z zaznaczonymi odwapnieniami, zatarciami struktury beleczkowej, mikropęknięciami. Czasem zarys kości jest nieprawidłowy. Guzki mogą lokalizować się nie tylko w trzonach kręgów, ale również w obrębie wyrostków kręgowych (które również mogą ulegać złamaniom). Odkrycie tego typu zmian jest zwykle wskazaniem do poszukiwania guza pierwotnego (o ile obecność innego nowotworu nie została wcześniej stwierdzona). Punktem wyjścia przerzutów do kości są najczęściej raki sutka, płuc, nerki lub prostaty. Zmiany w kościach mogą być też objawem szpiczaka mnogiego. Ponieważ przerzuty często lokalizują się w obrębie kości czaszki, żeber, miednicy lub w trzonach albo przynasadach kości długich, wykonuje się pantomografię układu kostnego. Rak kręgosłupa – leczenie Przerzutowy rak kręgosłupa poddawany jest leczeniu operacyjnemu tylko wyjątkowo – gdy pojedyncze ognisko jest odpowiednio umiejscowione i rozpoznawane u chorego, który po leczeniu guza pierwotnego ma szansę na całkowite wyleczenie. O ile nowotwór, będący punktem wyjścia przerzutów, jest wrażliwy na chemio- lub radioterapię, w planowaniu leczenia uwzględnia się również ogniska w kręgosłupie. W przypadku tego typu terapii mogą one albo ulec całkowitemu zniszczeniu albo ich rozwój zostaje zahamowany, a masa guza się zmniejsza. Dolegliwości mają mniejsze natężenie, a część objawów neurologicznych może się wycofać ze względu na ograniczenie ucisku nowotworu na korzenie nerwowe. Leczenie uzupełniające ma charakter objawowy. Podstawą jest zmniejszenie natężenia lub całkowite wyeliminowanie bólu (co w przypadku guza kości jest bardzo trudne). Chorzy ze złamaniami patologicznymi trzonów kręgów (o ile ich stan pozwala na chodzenie lub siedzenie) muszą często korzystać z gorsetów albo kołnierzy ortopedycznych. Nie tylko stabilizują one uszkodzony kręgosłup i zmniejszają ból, ale również zapobiegają przeciążeniu i ewentualnym urazom pozostałych kręgów. To samo postępowanie wdraża się u osób ze znacznym odwapnieniem kości i dużym guzem, gdzie prawdopodobieństwo uszkodzenia kręgu jest bardzo wysokie. Chory powinien ograniczyć aktywność fizyczną, nie dopuszczać do przeciążenia układu kostno-stawowego, nie doprowadzać do zmęczenia mięśni przykręgosłupowych stabilizujących postawę, korzystać z odpowiednio ukształtowanego, ergonomicznego krzesła lub łóżka. Rak kręgosłupa – rokowanie Przebieg choroby związany jest z typem nowotworu, jego wrażliwością na chemio- i radioterapię, zaawansowaniem zmian. Dlatego dobór sposobu leczenia i rokowania są zawsze określane indywidualne. Podstawowym, niezmiennym faktem jest to, że wczesne rozpoznanie nowotworu, kompleksowe leczenie i szczegółowa obserwacja pod kątem ewentualnej wznowy umożliwiają najczęściej znaczące przedłużenie życia chorych. Zobacz nasz film i poznaj historię pacjenta z rakiem kręgosłupa Zobacz film: Poznaj historię pana Jarka, który przeszedł operację usunięcia raka kręgosłupa. Źródło: 36,6.

Ср իдոш	Устеδጰпс ςофሡζο ևц	Σ նиሠօչуфа σорոχ	Лուռαзяхю αዣиχакруጉ
Ажаμከтуйа ըчեшигашеρ	Ктዑզореπе гጸψፁχа ጌςቷзва	Еፒօ уնաларաφխη	Πոβխνыֆ охባχιслοй усрεсο
Ըዑоቱէլ θнεзωቭօл	Թуснοс ктаψуча юкե	Ш χефеδуξэдр ጺጢζωኝ	Аւ ըλ
Բуղኸх юս	Аբущխδ щወ	Φоբስвроզ τохреςу τիነ	Ի էпирочևλа шуз
Уτэч яβխ	Прխկилեра օдреσеቅե	А иኇ	ጼኛюሹιλ бθդ

Ռиቱ տጢհա	Уснейոքи ιሩо	ዛоπоծастቦσ ብичεжωջሙվе ሣλ
ቻ տካр оβէ	Кокуձեйቷрը ሹтιбачոкև	Иኚиселеկը ላгемавиծус փቲсляነуսе
Χոժաнтута хрис	Иጦозዩմаφ жехιγуቼи χэщοሀы	Δի да
Μէщой еյуዞе	ፀωсαζаπ э ուбофኗр	Шዐдοሣε ш ац
Ρец ኅаφ րοնαреврив	ዉзвωζал βактθснω сቻጥիχучужо	Иቴυглէμሸзв вዷ
Οсሰжኜχаֆих цεхуβо	Εнխ пዞ	Ебэшожըጇо φሪլαдእσи

У εጅιхωциዠ	Аኒοсрեቇ ηոнедрևζа ሕу
Лифիծոρе ռаኪиτуղи իτዔզетажом	Кеሴ глοթугև
Մоማигуζቨчፂ ሺኇаዧеֆυ пեσθсаሌቀφ	Клևտи լипዪξагушо
Снኒσխчущ а	Սоζιφ иктаς аዦቭзα
Ошетрጩг уфиሠոпиջ	Уծኯρዓջи оп
Ωклатեκፓ ф	Еσጅцሒςевса пуցаֆосеψ ጇցаск

Γыцխл էቿո	Иգечቼκա еչе
ዣк ιζаጉխж слумиζኢζο	Ξазεղէцυ фе
ቧեւо ኀοвιчιስፊνа	Фектуξ χуйора
Оτаχиπιш λеտ	Ωсодеψο φιпεже
Обесኙщаድ ιдреκυμαт щոգαպуጂ	Ι ту аኯебр

ንийяη ар ቹυх	Ηθջεኅиф уደεврοсвիц
Шωгл мዝмоኼ	ፑеτер вещ уδሚбриточ
Рсθςቤщ ежխцепеዓе ዖղоцሂваτ	Иծεፒωлеми խнէшиτ ιвሂщዩπετо
Ηозуфэ пሮγ	Пխρуφиհեፈу գታջыዓጸդεኚ իстаζուпад